दिवसभराची धावपळ संपली की रात्र हळूच दार ठोठावते. दिवे मंद होतात, घर शांत होते आणि मन मात्र अजूनही कुणाच्या तरी

सकाळ ही दिवसाची सगळ्यात सुंदर वेळ असते. रात्रभराच्या विश्रांतीनंतर जेव्हा डोळे उघडतात, तेव्हा मनात नवी ऊर्जा आणि नव्या आशा जाग्या

गणेश चतुर्थीचा दिवस उजाडला की महाराष्ट्राच्या घराघरांत एक वेगळाच आनंद पसरतो. दारात तोरणं, अंगणात रांगोळी, हवेत फुलांचा सुगंध आणि प्रत्येकाच्या

डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर. हे नाव घेताच डोळ्यांसमोर उभा राहतो एक असा महामानव, ज्याने आयुष्यातील प्रत्येक अडचणीला ज्ञानाच्या बळावर तोंड दिले.

“जय भीम” हे फक्त दोन शब्द नाहीत. हा एक अभिवादन आहे, एक नारा आहे आणि एका संपूर्ण चळवळीचा प्राण आहे.

छत्रपती संभाजी महाराज म्हणजे मराठी इतिहासातलं असं नाव, जे घेतलं की छाती अभिमानानं फुलून येते. १४ मे १६५७ रोजी पुरंदर

छत्रपती शिवाजी महाराज हे नाव उच्चारताच प्रत्येक मराठी माणसाची छाती अभिमानाने फुलून येते. स्वराज्याचे संस्थापक, गनिमी काव्याचे जनक, रयतेचे जाणते

काही भावना अशा असतात की त्या शब्दांत मांडणं खरंच अवघड असतं. मन भरून येतं, डोळ्यांत पाणी येतं, पण ओठांतून शब्द

भावना म्हणजे माणसाच्या आयुष्याचा खरा खजिना. हसणं, रडणं, प्रेम करणं, आठवणींत रमणं… या सगळ्या भावना आपल्याला माणूस बनवतात. कधी कधी

आयुष्य हा असा प्रवास आहे, ज्यात प्रत्येकाला आपापल्या वाटेनं चालावं लागतं. कधी वाट फुलांनी भरलेली असते, कधी काट्यांनी. पण जो