डफ आणि ढोलकीच्या तालावर,
जागा झाला महाराष्ट्र सारा,
लोकशाहीर अण्णाभाऊंचा,
गाजला आवाज घरोघरी.

शाहीर म्हणजे केवळ गायक नव्हे,
तो आहे लोकांचा आवाज,
अन्यायाविरुद्ध उभे राहून,
त्याने दिला संघर्षाचा साज.

गावोगावी फिरून त्याने,
पोवाडे गायले लोकांसाठी,
गांजलेल्यांच्या व्यथा मांडल्या,
शब्द झाले त्यांच्या ओठांसाठी.

लोकशाहीर ही पदवी सोपी नव्हे,
ती मिळते जनतेच्या प्रेमाने,
अण्णाभाऊंनी ती कमावली,
आपल्या खऱ्या कामाने.

आजही त्यांचे गाणे ऐकले,
की अंगावर येतो काटा,
लोकशाहीर अमर आहे,
त्यांचा विचार कधीच न संपणारा.

स्पेनचा पोवाडा गायला त्याने,
एकोणचाळीसमध्ये पहिला,
जगाच्या लढ्याशी जोडला,
मराठी माणसाचा हात पहिला.

स्टालिनग्राडचा पोवाडा गाजला,
गिरणी कामगारांच्या कानी,
दूरच्या लढ्याची गोष्ट त्याने,
आणली मराठी वाणी.

पोवाडा म्हणजे केवळ गाणे नव्हे,
तो आहे इतिहासाचा साक्षीदार,
शूरवीरांच्या कथा सांगून,
जागवतो तो समाज सारा.

डफावर थाप पडताच,
सारा मेळा दंग होई,
अण्णाभाऊंच्या आवाजाने,
झोपलेला समाज जागा होई.

लावणी आणि पोवाडा,
दोन्ही त्यांच्या रक्तात,
लोककलेच्या माध्यमातून,
क्रांती पेरली मनामनात.

गिरणीच्या धुरात राबणारा,
कामगार आहे देशाचा कणा,
त्याच्या घामाचे मोल जाणून,
अण्णाभाऊंनी गायले गाणे.

हातात हातोडा, मनात आग,
श्रमिकांची हीच आहे जाग,
मेहनत करणाऱ्या हातांना,
मिळायला हवा सन्मान सारा.

माटुंग्याच्या लेबर कॅम्पातून,
उठला एक आवाज,
कामगारांच्या हक्कासाठी,
लढा हा त्यांचा साज.

सकाळी उठून गिरणीत जाणे,
संध्याकाळी थकून येणे,
या जीवनाची व्यथा त्याने,
गाण्यातून सांगणे.

श्रम हे खरे धन आहे,
हे त्याने जगाला सांगितले,
कामगारांच्या पाठीशी उभे राहून,
त्यांचे जीवन गौरविले.

जात हे वास्तव आहे,
पण गरीबी कृत्रिम आहे,
हे सत्य त्याने सांगितले,
समतेचे बीज पेरले.

जातीच्या भिंती पाडा,
माणुसकीचा पूल बांधा,
सगळी माणसे एक आहेत,
हा संदेश घरोघरी पोहोचवा.

उच्च नीच हा भेदभाव,
समाजाला लागलेला डाग,
अण्णाभाऊंच्या लेखणीने,
केला त्याचा भंडाफोड.

दलितांच्या व्यथा मांडल्या,
त्यांच्या लेखणीतून,
स्वाभिमानाचा झेंडा फडकवला,
प्रत्येक मनामनातून.

समतेचे गीत गाऊया,
न्यायाचा दिवा लावूया,
अण्णाभाऊंच्या विचारांवर,
नवा समाज घडवूया.

जग बदल घालुनी घाव,
सांगून गेले लोकशाहीर,
अन्यायाविरुद्ध लढा द्या,
हाच त्यांचा संदेश खरा.

क्रांतीची मशाल हाती घ्या,
अंधार दूर करा,
जुन्या रूढींना तोडून,
नवा पहाट आणा.

भय सोडा, हिंमत धरा,
अन्यायाशी लढा,
एकजुटीचे बळ मोठे,
हे त्यांनी शिकवले.

उठा कामगारांनो, उठा शेतकऱ्यांनो,
आपला हक्क मागा,
झोपलेला समाज जागा करा,
क्रांतीचे गीत गा.

बंडाचे गीत त्यांनी गायले,
सत्तेला हादरवले,
लोकांच्या मनात पेटवली,
स्वातंत्र्याची ज्योत.

फकिरा ही कादंबरी अमर,
महाराष्ट्राच्या साहित्यात,
राज्य पुरस्कार मिळवून,
गाजली जगाच्या कानाकोपऱ्यात.

पस्तीस कादंबऱ्या लिहिल्या,
बारा चित्रपट कथा,
दहा पोवाडे गायले,
अशी त्यांची साहित्य यात्रा.

कलम हे त्यांचे शस्त्र होते,
शब्द हे त्यांचे अस्त्र,
अन्यायाविरुद्ध लढताना,
लेखणीच झाली मित्र.

शाळा कधी पाहिली नाही,
पण ज्ञानाचा सागर झाला,
स्वयंशिक्षणाच्या बळावर,
साहित्य सम्राट झाला.

रशियातही गाजले त्यांचे साहित्य,
सत्तावीस भाषांत अनुवाद,
मॉस्कोच्या ग्रंथालयात,
आजही त्यांचा सन्मान.

माझी मैना गावावर राहिली,
ही व्यथा त्यांनी मांडली,
स्थलांतरित कामगारांची,
कहाणी गाण्यात सांगितली.

गावची माती, गावचे पाणी,
विसरता येत नाही,
शहरात राहूनही मन,
गावाकडेच धावते.

शेतकऱ्याचे कष्ट त्यांनी पाहिले,
त्यांच्या लेखणीतून मांडले,
मातीशी नाते जपणाऱ्यांचे,
गीत त्यांनी गायले.

वतनची ओढ मोठी असते,
परदेशातही मन रडते,
अण्णाभाऊंच्या शब्दांतून,
ही भावना उमटते.

मातीचा सुगंध, पावसाची सर,
गावची आठवण येते,
लोकशाहीरांच्या गाण्यातून,
ती जिवंत राहते.

महाराष्ट्राची परंपरा,
गायली त्यांनी जोशात,
संयुक्त महाराष्ट्रासाठी,
लढले ते होशात.

मुंबई महाराष्ट्राची,
ही मागणी त्यांनी केली,
अमर शेख यांच्यासोबत,
शाहिरी गाजवली.

बेळगाव, कारवार, निपाणी,
मराठी माणसाचेच,
हा आवाज त्यांनी उठवला,
प्रत्येक सभेत.

गोळीबारातही डगमगले नाहीत,
शाहीर ठाम उभा राहिला,
लोकांच्या हक्कासाठी,
त्याने जीव धोक्यात घातला.

छत्रपतींचा वारसा सांगून,
त्यांनी जागवले मराठी मन,
संयुक्त महाराष्ट्र झाला,
हे त्यांचे स्वप्न साकार झाले.

हिम्मत असेल तर मार्ग निघतो,
अडचणींवर मात करता येते,
अण्णाभाऊंचे जीवन हेच,
याचे जिवंत उदाहरण आहे.

गरीब जन्माला येणे,
हा गुन्हा नाही,
पण गरीब राहणे,
हे आपल्या हाती आहे.

शिक्षण हे शस्त्र आहे,
अज्ञान हा शत्रू,
ज्ञानाच्या जोरावर,
जिंका जग सारा.

स्वाभिमानाने जगा,
कुणापुढे झुकू नका,
आपला हक्क मागायला,
कधीच घाबरू नका.

संघर्ष हाच जीवनाचा,
खरा अर्थ आहे,
लढणाऱ्यालाच यश,
नक्की मिळत असते.

एक ऑगस्टला जन्मले,
लोकशाहीर अण्णाभाऊ,
त्यांच्या जयंतीला,
करतो आम्ही नमन.

एकोणशे एकोणसत्तर साली,
ते निघून गेले,
पण त्यांचे विचार,
आजही जिवंत आहेत.

मॉस्कोच्या ग्रंथालयात,
त्यांचा पुतळा उभा,
जगभरात त्यांचा सन्मान,
हा अभिमान आमचा.

लोकशाहीर ही पदवी,
जनतेने दिली,
त्यांच्या कार्याची,
गाथा आजही गायली जाते.

कोटी कोटी नमन,
लोकशाहीर अण्णाभाऊंना,
त्यांच्या विचारांवर चालून,
घडवूया नवा महाराष्ट्र.