निसर्ग म्हणजे फक्त झाडे, डोंगर आणि नद्या नाहीत. निसर्ग म्हणजे आपल्या मनाला मिळणारी शांती, थकलेल्या दिवसाला मिळणारा आराम आणि रोजच्या धावपळीत हरवलेली स्वतःची ओळख. सकाळी खिडकीतून येणारा गार वारा असो, पावसाच्या पहिल्या सरीचा मातीचा वास असो किंवा संध्याकाळी आकाशात पसरणारे रंग असोत, निसर्ग प्रत्येक क्षणी आपल्याशी काहीतरी बोलत असतो.
या संग्रहात निसर्गाच्या वेगवेगळ्या रूपांवर 50 मौलिक मराठी शायऱ्या दिल्या आहेत. पाऊस, सूर्यास्त, डोंगर, नदी, झाडे, फुले, पक्षी, चंद्र आणि सकाळची ताजगी अशा दहा विभागांत या शायऱ्या मांडल्या आहेत. प्रत्येक शायरी कॉपी करून तुम्ही ती व्हॉट्सअॅप स्टेटस, इन्स्टाग्राम कॅप्शन किंवा मित्रांना पाठवण्यासाठी सहज वापरू शकता.
निसर्गाचे सौंदर्य

निसर्गाचे सौंदर्य शब्दात मांडणे कठीण आहे, पण त्याची एक झलक या ओळींमध्ये नक्की सापडेल. हिरवाई, मोकळे आकाश आणि शांत वारा यांचा मिलाफ म्हणजे निसर्ग.
हिरव्या शेतात वारा फिरतो मंद, मनात उमटतो एक गोड छंद, निसर्गाच्या कुशीत विसावलो जेव्हा, सगळे त्रास वाटले अगदीच बंद.
आकाश निळे, धरती हिरवीगार, निसर्गाची ही दुनिया आहे अपार, डोळे मिटून पाहिले जेव्हा हे रूप, मन झाले अगदी शांत आणि भार.
फुलांचा रंग, पानांची सळसळ, निसर्ग गातो रोज नवे गीत, ज्याने ऐकले हे संगीत मनापासून, त्याचे आयुष्य झाले अधिकच प्रीत.
सकाळी दव पानांवर चमकते, सूर्यकिरणांत मोती जसे झळकते, निसर्गाची ही साधीशी जादू, मनाला नव्याने जगायला शिकवते.
निसर्ग म्हणजे देवाची सुंदर कविता, प्रत्येक पानात लिहिलेली एक गाथा, जो वाचतो ती मनापासून रोज, त्याला मिळते आयुष्याची खरी शांती, मनात रुजते एक गोड क्रांती.
पाऊस

पावसाच्या सरी मनातल्या आठवणी जाग्या करतात. मातीचा वास, थेंबांचा आवाज आणि ओल्या वाटा यांवरच्या या शायऱ्या पावसाळ्याची खरी मजा देतील.
पहिली सर आली, माती दरवळली, मनातल्या आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या, पावसाच्या थेंबात भिजलो जेव्हा, सगळी चिंता वाहून गेली.
ढग दाटले, वारा सुटला गार, पावसाने भिजवली धरती सार, खिडकीत बसून पाहतो तो पाऊस, मनात दाटतो गोडसा भार.
पावसाचे थेंब पानांवर नाचती, झाडेही आनंदाने डोलती, निसर्गाच्या या ओल्या संगीतावर, मनाची प्रत्येक कळी खुलती.
रिमझिम पाऊस, चहाचा कप हातात, जुन्या गाण्यांची आठवण मनात, पावसाळ्याची ही संध्याकाळ, आयुष्यातील सर्वात गोड भेट.
पाऊस थांबला तरी ओलावा राहतो, मनातल्या मातीत आठवणी रुजतो, पावसाने शिकवले मला हेच, जाणारे क्षणही सुंदर असतो.
सूर्यास्त

दिवसाच्या शेवटी आकाशात पसरणारे रंग पाहणे म्हणजे निसर्गाचे सर्वात सुंदर चित्र पाहणे. सूर्यास्तावरच्या या ओळी संध्याकाळची शांती मनात उतरवतील.
सूर्य मावळतो पश्चिमेच्या काठावर, आकाश रंगते सोनेरी रंगात, हा क्षण पाहून वाटते मनाला, दिवसाचा शेवटही किती सुंदर असतो.
संध्याकाळी आकाश लाल झाले, ढगांना सोनेरी कडा लाभले, निसर्गाच्या या चित्रावर मन हरवले, डोळे त्या रंगातच रमले.
सूर्यास्त पाहताना कळते एक गोष्ट, शेवट म्हणजे संपणे नव्हे, तो तर नव्या सकाळची चाहूल असतो, अंधारानंतर उजेडाचीच वाट असते.
किनाऱ्यावर बसून पाहिला सूर्यास्त, लाटांचा आवाज आणि रंगांचा उत्सव, मनातल्या सगळ्या गोंधळाला, त्या क्षणी मिळाला खरा विसाव.
दिवसभराचा थकवा विसरून, सूर्यास्ताच्या रंगात मन रंगून, वाटते आयुष्यही असेच असावे, शेवट गोड आणि रंगांनी भरून.
डोंगर

डोंगराची उंची आणि शांतता माणसाला स्वतःच्या मर्यादा आणि ताकद दोन्ही शिकवते. सह्याद्रीच्या कुशीतल्या या ओळी डोंगरप्रेमींसाठी आहेत.
डोंगरावर उभा राहिलो एकटा, खाली पसरलेले जग पाहिले, उंचीवरून दिसते सगळे छोटे, मन मात्र मोठे झाले.
धुक्यात हरवलेला डोंगर दिसतो, जणू आकाशाशी गप्पा मारतो, त्याच्या शांततेत बसलो जेव्हा, मनातला गोंगाट शांत होतो.
डोंगर चढताना थकवा येतो खरा, पण शिखरावरून दिसणारे दृश्य, सांगते कष्टाचे फळ नेहमी गोड, आणि प्रवासच असतो खरा आनंद.
सह्याद्रीच्या वाटा, हिरवीगार दरी, वाऱ्याची झुळूक मनाला भुरळ घाली, डोंगराच्या कुशीत राहिलेले क्षण, आयुष्यभर मनात राहती.
डोंगराची शांतता शिकवते धीर, वादळ आले तरी तो उभा गंभीर, माणसानेही असेच उभे राहावे, संकटातही न डगमगता स्थिर.
नदी

नदी कधीच थांबत नाही. तिचा प्रवाह, तिचा खळखळाट आणि तिची शांतता या सगळ्यात जगण्याचे धडे दडलेले आहेत.
नदी वाहते, थांबत नाही कधी, अडथळे आले तरी वाट काढते ती, जगायलाही शिकवते हेच नदी, पुढे चालत राहणे हेच खरे जगणे.
नदीच्या काठी बसलो संध्याकाळी, पाण्याचा आवाज मनाला भिडला, सगळ्या चिंता वाहून गेल्या, जणू नदीने मन धुऊन काढले.
झऱ्याचे पाणी थंड आणि स्वच्छ, हातात घेतले तेव्हा थकवा गेला, निसर्गाच्या या साध्या भेटीत, मनाला नवा उत्साह मिळाला.
नदी पर्वतातून निघते छोटी, समुद्राला मिळेपर्यंत मोठी होते, तिचा प्रवास सांगतो मला, ध्येय मोठे ठेवले की मार्ग मिळतो.
नदीच्या पाण्यात चंद्र दिसतो, प्रतिबिंब हलते, पण सौंदर्य टिकते, आयुष्यही असेच असते कधी, हालचालीतही शांती लपते.
झाडे

झाडे आपल्याला काहीही न मागता सावली, फळे आणि शुद्ध हवा देतात. त्यांच्या या निस्वार्थ देणगीवरच्या या शायऱ्या आहेत.
झाडाची सावली उन्हात मिळाली, विनंती न करता त्याने दिली, निसर्गाची ही देणगी मोठी, माणसानेही द्यावे निस्वार्थपणे.
वडाच्या झाडाखाली बसलो निवांत, वाऱ्याची झुळूक आणि पानांचा आवाज, गावाची ओळख असते हे झाड, पिढ्यांचे साक्षीदार, शांत आणि अजाज.
झाडाची पाने गळली तरी, मुळे घट्ट राहतात मातीत, कठीण काळातही टिकून राहणे, हेच शिकवते झाड आपल्याला रोज.
लहानपणी लावलेले झाड आज मोठे, त्याच्या सावलीत बसतो मी आज, वाढ पाहणे झाडाची म्हणजे, स्वतःचे आयुष्य पाहणे जणू आरशात.
झाड लावा, सावली मिळेल, पुढच्या पिढीला हिरवाई मिळेल, एक झाड लावणे म्हणजे, भविष्याला एक भेट देणे.
फुले

फुले उमलतात, सुगंध देतात आणि न सांगता निघून जातात. त्यांचे हे अल्प पण सुंदर आयुष्य मनाला खूप काही शिकवते.
फूल उमलले सकाळी बागेत, रंग पसरले सगळीकडे, त्याच्या सुगंधाने मन प्रसन्न झाले, दिवसाची सुरुवातच झाली गोड.
गुलाब काट्यातही सुंदर राहतो, परिस्थिती कशीही असो, तो फुलतो, माणसानेही असेच जगावे, अडचणीतही सौंदर्य जपावे.
रानफुले वाटेवर उमलली, कुणी लावली नव्हती, कुणी जपली नव्हती, निसर्गाने स्वतःच सजवली ती वाट, सौंदर्यासाठी कुणाची परवानगी नसते.
कमळ चिखलात उमलते सुंदर, त्याचे सौंदर्य कधीच मलीन नाही, परिस्थिती वाईट असली तरी, मन स्वच्छ ठेवता येते हे खरे.
फुलांचा सुगंध वाऱ्यावर दरवळतो, मनातल्या आठवणी जाग्या करतो, फुलासारखे आयुष्य जगावे, देताना सुगंध, घेताना काहीच नाही.
पक्षी

पक्ष्यांचे गाणे, त्यांचे मुक्त उडणे आणि संध्याकाळी घरट्याकडे परतणे या सगळ्यात निसर्गाचे साधे पण खोल सौंदर्य आहे.
पाखरू उडाले मोकळ्या आकाशात, पंख पसरून, मन मोकळे करून, त्याचे स्वातंत्र्य पाहून वाटते, माणसानेही असे मुक्त जगावे.
कोकीळेचे गाणे सकाळी ऐकले, दिवसाची सुरुवात गोड झाली, निसर्गाच्या या मधुर संगीताने, मनातली मरगळ दूर झाली.
पाखरे संध्याकाळी घरट्याकडे जातात, थकून, पण आनंदाने, घर म्हणजे शांती असते हे, निसर्ग रोज शिकवतो त्यांना.
मोर पावसात नाचतो पिसारा फुलवून, त्याचे सौंदर्य पाहून मन मोहते, निसर्गाच्या या उत्सवात, प्रत्येक क्षण सणासारखा वाटतो.
पक्ष्यांचा थवा एकत्र उडतो आकाशात, एकमेकांची साथ सोडत नाही, एकत्र राहण्याची ही शिकवण, निसर्ग देतो रोज नव्याने.
चंद्र

चांदण्या रात्री चंद्राचा मंद प्रकाश मनाला वेगळीच शांती देतो. रात्रीच्या या सौंदर्यावरच्या ओळी चंद्र शायरी वाचणाऱ्यांनाही आवडतील.
चंद्र उगवला रात्री आकाशात, चांदणे पसरले धरतीवर शांत, त्या प्रकाशात मन निवांत झाले, रात्रीची ही जादू आहे खास.
पौर्णिमेची रात्र, चंद्र मोठा, ताऱ्यांची साथ, आकाश उजळले, अशा रात्री मनातल्या गोष्टी, चंद्राला सांगाव्याशा वाटतात.
चंद्राच्या प्रकाशात पाने चमकती, रात्र सुंदर आणि शांत वाटते, निसर्गाच्या या रात्रीच्या रूपात, दिवसाची धावपळ विसरली जाते.
चांदण्या रात्री बाहेर पडलो, चंद्राशी गप्पा मारल्या मनातल्या, त्याने काहीच उत्तर दिले नाही, पण मन हलके झाले त्याच्या सोबतीने.
चंद्र रोज येतो, रोज जातो, कधी पूर्ण, कधी अपूर्ण दिसतो, त्याची ही बदलती रूपे सांगतात, अपूर्णताही सुंदर असते.
सकाळची ताजगी

सकाळची पहिली किरणे, पक्ष्यांची किलबिल आणि दवबिंदूंची चमक यात दिवसाची खरी सुरुवात असते. गुड मॉर्निंग शायरी प्रमाणेच या ओळी दिवस ताजा करतील.
सकाळची किरणे पानांवर पडली, दवबिंदू मोत्यासारखे चमकले, निसर्गाच्या या पहिल्या भेटीत, दिवसाची सुरुवात गोड झाली.
पहाटेची शांतता, पक्ष्यांचे गाणे, मनाला नव्याने जागे करते, सकाळ निसर्गाची भेट असते, जी रोज नव्याने मिळते.
सूर्य उगवला पूर्वेच्या दारी, आशेची किरणे मनात शिरली, कालचे त्रास विसरून, नवा दिवस नव्याने जगायला शिकले.
सकाळच्या गार वाऱ्यात फिरलो, मनातली मरगळ दूर झाली, निसर्गाच्या या ताज्या स्पर्शाने, दिवसभराची ऊर्जा मिळाली.
सकाळ म्हणजे निसर्गाचे नवे पान, रोज लिहायला मिळणारी नवी कहाणी, ज्याने ही सकाळ मनापासून जगली, त्याचे आयुष्य झाले अधिक सुहानी.
निसर्गाशी जोडलेले राहणे म्हणजे स्वतःशी जोडलेले राहणे. या शायऱ्यांमधून तुम्हाला आवडलेली ओळ कॉपी करून मित्रांना नक्की पाठवा, आणि निसर्गाच्या सान्निध्यात रोज थोडा वेळ घालवायला विसरू नका. प्रेम शायरी प्रमाणेच निसर्गावरील या ओळीही मनाला भिडतील, अशी आशा आहे.
