अंधारात ज्ञानाची ज्योत पेटवली, भिडे वाड्यात शाळा तिने उघडली, मुली शिकतील हा निर्धार केला, शिक्षणाचा दिवा घरोघरी लावला।

वही पुस्तक हाती, डोळ्यात तेज, गरीब श्रीमंत सगळ्यांना शिक्षण हेच ध्येय, अडाणीपणाची बेडी तुटावी, प्रत्येक मुलीने शाळा शिकावी।

पहिली घंटा वाजे, शाळा भरे, मुलींचे हसरे चेहरे उजळती घरे, अक्षरं शिकवताना माई हसल्या, विद्येच्या दारात सगळ्या जमल्या।

शिक्षण हे खरे धन आहे, ते ज्ञानाने मिळतं आणि वाढतं आहे, वाचाल तरच टिकाल हे तिने सांगितलं, प्रत्येक मुलीच्या हाती पुस्तक दिलं।

दीप जळो ज्ञानाचा, अंधार सरो, मुलींच्या मनातील भीती दूर होवो, शाळा हे मंदिर, विद्या हे दैवत, सावित्रीबाईंनी दिलं हे अमृततत्त्व।

स्त्री ही अबला नाही, ती शक्ती आहे, तिच्या हातात जगाचं भवितव्य आहे, चूल मूल सोडून शिकायला निघाली, सावित्रीमाई जगाला दाखवून गेली।

नारीच्या मनातील दुर्गा जागवली, अन्यायाविरुद्ध लढायला सज्ज केली, शेण दगड झेलूनही न डगमगली, स्त्री शक्तीची खरी गाथा रचली।

तिने हातात कलम घेतलं, स्त्रियांच्या हक्कांसाठी शब्द झुंजवला, दडपशाहीच्या विरोधात आवाज उठवला, नारी शक्तीचा झेंडा फडकवला।

घराच्या चौकटीबाहेर पाऊल टाकलं, स्त्री शिक्षणाचं बीज पेरलं, समाजाच्या बंधनांना तिने तोडलं, नव्या युगाचं दार उघडलं।

स्त्री ही आई, बहीण, पत्नी, कन्या, तिच्या कष्टांनीच फुलते दुनिया, शिक्षणाने ती बनेल स्वावलंबी, सावित्रीमाईंची हीच शिकवण खरी।

शेण दगडांचा मारा सोसला, पण शाळेचा रस्ता न सोडला, साडी बदलेल, पण ध्येय न बदलेल, जिद्दीने तिने इतिहास रचला।

लोक हसले, निंदा केली, पण तिची वाट तिने चालली, संकटांच्या वादळातही डगमगली नाही, जिद्दीची ज्योत विझली नाही।

विरोधकांनी दगड मारले, तिने ज्ञानाचे दिवे लावले, अपमानाचं विष प्यायली, पण मिशन कधीच सोडलं नाही।

वाटेत काटे होते, पण पाऊलं थांबली नाहीत, अडथळे आले, पण मनं डळमळली नाहीत, संघर्ष हीच तिची शक्ती झाली, जिद्दीनेच तिने यश मिळवलं।

कठीण काळातही हिम्मत हरली नाही, त्रासांच्या वादळात दबली नाही, जिद्द हेच तिचं शस्त्र झालं, संघर्षातूनच तिने यश मिळवलं।

जातपात भेदभाव तोडला, मानवतेचा झेंडा फडकावला, सगळे मानव एक हे सांगितलं, समाज सुधारणेचं काम हाती घेतलं।

अंधश्रद्धेच्या अंधारात दिवा लावला, सत्यशोधक मार्ग दाखवला, जुन्या रूढींना तिने विरोध केला, नव्या समाजाचा पाया रचला।

विधवांना आधार दिला, अनाथ मुलांना प्रेम दिलं, बालहत्या रोखण्यासाठी गृह उभारलं, माणुसकीचं खरं रूप दाखवलं।

पाण्याच्या हौदावरचे बंधन तोडले, दलित बांधवांना माणुसकीने जवळ केले, जात नाही, माणूस मोठा हे शिकवलं, समतेचा संदेश घरोघरी पोहोचवला।

बालविवाह, सती प्रथा विरोधली, कुप्रथांविरुद्ध लढाई लढली, समाजाच्या जखमांवर मलम लावलं, सुधारणेचं बीज तिने पेरलं।

स्वावलंबी व्हा, कष्ट करा, ज्ञान मिळवा, अज्ञान दूर करा, शिक्षणाविना माणूस पशू समान, सावित्रीमाईंचा हा अमोल संदेश जाण।

उठा, जागे व्हा, शिक्षण घ्या, जुन्या रूढींच्या बेड्या तोडा, ज्ञान हेच खरं शस्त्र आहे, हे तिने जगाला पटवून दिलं आहे।

कलम ही तलवारीपेक्षा तीक्ष्ण, शब्दांतून तिने केलं प्रबोधन, काव्यफुलेतून समाजाला जागवलं, कवयित्री म्हणून नाव अमर केलं।

इंग्रजी शिका, जातिभेद नष्ट करा, आधुनिक शिक्षणाचा मार्ग धरा, हा तिचा धाडसी विचार होता, काळाच्या पुढचा तिचा ध्यास होता।

माणूसकी, समता, बंधुता, हे तिच्या विचारांचे सूत्र, शिक्षण हेच मुक्तीचं दार, हा तिने दिला अमर संदेश सारा।

पुण्यातील भिडे वाडा साक्षी आहे, जिथे पहिली घंटा वाजली आहे, १८४८ साली इतिहास घडला, मुलींच्या शिक्षणाचा पाया रचला।

बुधवार पेठेतील ती छोटी खोली, ज्ञानाचं मंदिर झाली, काही मुलींपासून सुरुवात झाली, शिक्षण क्रांतीची ज्योत पेटली।

पहिल्या दिवशी शाळा भरली, मुलींच्या डोळ्यात चमक उमटली, पाटी पेन्सिल हाती घेतली, अभ्यासाची गोडी लागली।

शाळेच्या दारात उभ्या माई, प्रेमाने स्वागत करती आई, या, शिका, मोठं व्हा, उज्ज्वल भविष्य घडवा।

तीन शाळा झाल्या, दीडशे मुली शिकल्या, ज्ञानाची गंगा वाहू लागली, भिडे वाड्याची ती घंटा, आजही मनात वाजते अखंड।

ज्योतिबांनी तिला शिकवलं, तिने जगाला शिकवलं, गुरु शिष्यांची ही परंपरा, ज्ञानाचा वारसा पुढे नेणारी खरी।

पती गुरु झाला, पत्नी शिष्या, मग तीच झाली हजारो मुलींची दिशा, शिकवण्याची ही साखळी, अखंड चालत राहिली।

फातिमा शेख सोबतीला होती, दोघींनी मिळून शाळा चालवली होती, हिंदू मुस्लिम एकत्र शिकवती, समतेचं खरं रूप दाखवती।

गुरुचं ऋण कसं फेडावं, शिष्याने ज्ञान पुढे न्यावं, तिने गुरुचा वारसा जपला, हजारो दिवे तिने लावले।

शिक्षक दिनी आठवण येते, सावित्रीमाईंची मूर्ती डोळ्यासमोर येते, पहिल्या गुरु माईला वंदन, तिच्यामुळेच आजचं शिक्षण।

प्लेगच्या काळात सेवा केली, रुग्णांना प्रेमाने उचलून नेली, आपला जीव धोक्यात घातला, माणुसकीचा धर्म पाळला।

आपल्या सुखाचा त्याग केला, गरीबांच्या वेदनांवर मलम लावलं, सेवा हाच तिचा धर्म झाला, त्यागाची मूर्ती ती झाली।

जगासाठी जगली, जगासाठीच गेली, स्वार्थाचा विचार कधीच न केला, समाजसेवेत जीवन अर्पण केलं, त्यागाची ज्योत तेवत ठेवली।

१८९७ मध्ये निरोप घेतला, पण विचार अमर ठेवला, शेवटच्या श्वासापर्यंत सेवा केली, माईंची कीर्ती जगभर पसरली।

तिचा त्याग वाया नाही गेला, प्रत्येक मुलीच्या शिक्षणात तो फुलला, आज लाखो मुली शाळेत जातात, सावित्रीमाईंचं ऋण मानतात।

आजच्या मुलींनो, आठवा तिला, जिच्यामुळे शाळेचं दार उघडलं, तिच्या कष्टाचं चीज करा, शिक्षण घेऊन मोठं व्हा।

मोबाईलच्या जगात विसरू नका, पुस्तकाची साथ सोडू नका, ज्ञान हेच खरं भांडवल, सावित्रीमाईंचा हा संदेश अमोल।

परीक्षेच्या तणावात हारू नका, अपयशाने खचू नका, कष्ट करा, यश मिळेल, तिच्या जीवनातून प्रेरणा घ्या।

मुलगा मुलगी भेद नका करू, समान संधी सगळ्यांना द्या, शिक्षणाचा हक्क सगळ्यांचा, हा विचार तिचाच खरा।

आज बालिका दिन साजरा होतो, तिच्या जयंतीचा उत्सव होतो, ३ जानेवारी आठवण करून देतो, सावित्रीमाईंचं कार्य महान होतं।

ज्योतिबांना लिहिलेली पत्रं, त्यातून दिसतं तिचं मन, साथ सोबत आयुष्यभराची, विचारांची देवाणघेवाण खरी।

शिका आणि शिकवा हा तिचा मंत्र, अज्ञानावर मात करण्याचं तंत्र, प्रत्येक शब्दात हाच ध्यास, ज्ञान हाच खरा प्रकाश।

वचन दिलं तिने समाजाला, शिक्षण देईन प्रत्येक बालकाला, जात धर्म न पाहता, ज्ञान वाटेन सगळ्यांना।

तिची कविता आजही जिवंत, प्रत्येक ओळीत क्रांतीचा संदेश, वाचणाऱ्याच्या मनी पेटते ज्योत, ज्ञानाची ही अमर गाथा।

शेवटचं वचन तिने दिलं, शिक्षणाचं कार्य पुढे नेईन, माझ्यानंतरही ही ज्योत तेवत राहील, प्रत्येक पिढीला मार्ग दाखवील।